Stories, Rhymes and Brain fallout.

  Authenticity Paradox. A man once asked me, “Who are you?” Back then, I couldn’t answer him. I was in India, searching for myself and trying to figure out who I really was. Later, I realised the real me was schizophrenic. So even now, it depends on how I feel. That last part was a joke, by the way. Can you picture a spiritual person with schizophrenia, always searching for themselves? That would be a quest with no end. Anyway, moving on. I often wonder who I really am. I don’t have many real friends—maybe none—and I never feel comfortable in large groups of people who aren’t me. What does it even mean to be ‘authentic’? Once you start thinking about it, you can’t really be it. Chasing authenticity is like searching for the holy grail—does it even exist? If you read too many books or watch too many YouTube gurus talk about authenticity, you end up so focused on it that it just turns into a kind of ‘cosplay’. This is how I act when I’m trying to be authentic… Humans are funny. The b...

  Afgelopen week had ik het plezier om op te treden in een comedyclub in Deinze: Comedy Kelder Deinze. Het feit dat het eigenlijk niet in een kelder gelegen is, vond ik eerst een beetje teleurstellend, maar aan de andere kant zijn kelders vaak vochtig, en mijn gewrichten vinden dat niet zo prettig. Wat me opviel toen ik aankwam, was hoeveel mensen elkaar precies kenden: groepjes van drie of vier aan tafels of aan de toog, pratend. Er hing een buzz, een vibe, en ik dacht onmiddelijk: dit wordt een goede avond. Mensen praatten met elkaar; ik zag bijna niemand op hun telefoon tokkelen of staren. De medewerkers waren vriendelijk en attent; het publiek stond open voor de verschillende acts. Kort samengevat: ik reed naar huis op een wolk na een heel geslaagd optreden (de wolk was mijn Skoda Fabia, die ik ‘Lenny’ noem, naar Lenny Bruce). We hebben het allemaal wel eens meegemaakt: je zit met vrienden in een café of restaurant en minstens één persoon aan tafel is meer geïnteresseerd in hun...

  Ik begin een echte ‘fanboy’ van stilte te worden. Niet zomaar af en toe een moment zonder social media, the big brother -apparaat in onze zak, of een dag zonder verkeerslawaai en machos met een claxon in plaats van hersenen. Ik bedoel échte stilte. De stilte die bijna niet meer denkbaar is in onze ‘wie niet druk bezig is, is fout bezig’-maatschappij. Recent ben ik begonnen om dertig minuten per dag stil te zitten, met sound-silencing headphones op en een oogmasker. Dertig minuten volledige stilte, zonder afleiding. Oké, in het begin eindigde dat soms in gesnurk, maar hoe vaker ik het doe, hoe meer ik opnieuw in contact kom met mezelf. Ik hoor je al lachen en zeggen: ‘ik ben altijd in contact met mezelf’ . Dat dacht ik ook. Maar is dat wel zo? Uit recente studies blijkt dat we (in het Westen) veel minder slapen dan vorige generaties, dat onze aandachtspanne steeds korter wordt en dat onze capaciteit om ons te concentreren afneemt tot het niveau van de gemiddelde goudvis. Ook ons v...

  Reizen Rond deze tijd van het jaar is het een leuke bezigheid om de ‘grote vakantie’ te plannen, de tussendoortjes naar skigebieden in de Krokusvakantie, of een uitstapje met Pasen. Maar vooral de ‘grote vakantie’, de zomerse trip van 1, 2 of 3 weken naar onze favoriete plek om ontspanning of avontuur op te zoeken. Het is een bezigheid die ons iets geeft om naar uit te kijken in deze donkere, regenachtige dagen. Voor steeds meer mensen is het jongleren met de financiën om het waar te maken, maar we kijken allemaal uit naar ‘het grote verlof’, al is het maar om thuis te blijven en aan ons huis en/of tuin te werken. Een paar weken ontsnappen aan de dagelijkse sleur. Die dagelijkse sleur is een noodzaak om wat centjes in de kas te krijgen. De files – ook op de fietspaden tegenwoordig – zijn een wedstrijd tegen de klok om werk, kinderen en huishouden te balanceren zonder een burn-out of mentale crash. Een lastige opdracht. ’s Avonds willen we dan ontspannen. De TV is nog steeds ons f...

  Wednesday, January 14th.   Who would have thought that the USA could tumble into the chaos it now finds itself in? Obviously, the President and his motley crew of advisors are not up to the job; they are incompetent, incoherent, non-diplomatic and a danger to world peace. They pick and choose what the ‘subject of the day’ is, putting showboating above the welfare and safety of their own citizens and issuing threats to any other country that does not bow down to their ‘idiot in chief’.   Sound like ‘embryo fascism’? Sure does to me.   This morning I was feeling good, not too much pain in the joints, so I went for a walk in our local (small ) nature reserve called ‘Wolvenberg’, which means ‘Wolf Mountain/Hill, a strange name seeing as there is hardly any elevation in this part of Flanders.   It’s a well-thought-out refuge for birds and small wildlife, although it is wedged between the motorway, railway lines and a busy road. But it’s our little piece of nature, ...

  Tuesday, January 13th. Why does Friday the 13th get such a bad reputation, while Tuesday the 13th passes by unnoticed? Things will inevitably go wrong today as well, but no one exclaims, "Typical! Tuesday the 13th!" Anyway, Donald 'Orator' Trump continues to talk about 'taking' Greenland, essentially claiming that the U.S. can do whatever it wants as long as it’s in the country's 'best interests.' That logic is like a thief in court defending themselves by saying, “Well, I needed the money, so it was in my best interest to steal it.” Most European nations, in unison, argue that this is against international law—and rightly so. Yet there’s an element of hypocrisy: doesn’t the U.K. still claim Gibraltar, the Falkland Islands, and even Northern Ireland? How did other European countries acquire their wealth and fill their museums? Much of it was achieved with the same mindset the 'Orange one' now displays, though our former colonial leaders c...