Stories, Rhymes and Brain fallout.

  Walking. I love to walk. It’s the most painful of my pastimes, but I still love it. If you follow my blog or social media, you probably know I have two new knees and two new hips. My legs aren’t what they used to be. Nothing really is after seventy, and I’m three years past that. My bad joints are a family gift—rheumatoid arthritis and a couple of rough tackles from my amateur football days ended any hope of a pain-free old age. I can feel it catching up with me. I don’t expect to be free from pain; lots of people deal with joint problems. I’m lucky to live in Western Europe, where we have good health care. As my dad used to say, ‘at least when your body hurts you know you’re alive’. That’s one way to look at it. Still, the pain after a walk can have me cussing. That’s when painkillers help, thankfully. I also have blood issues, so I take blood thinners every day and can only use certain painkillers. When I go on holiday, I bring my painkillers along—one a day keeps the agony awa...

  Van IS naar insuline en suikers. Meer mensen sterven door diabetes dan door terrorisme, veel meer, feit. En toch hebben wij meer angst voor terroristen dan voor suiker. Het enige verschil is dat terroristen ervoor zorgen dat er  plots een einde komt aan jouw leven en suiker zorgt voor een langzame maar even zekere dood en een iets zwaardere doodskist. Er zouden veiligheidsagenten moeten waken aan de ingang van elke bakkerij of snoepwinkel als je de cijfers naast elkaar zet. En toch worden we zelfs via allerlei reclamefilmpjes en advertenties aangemoedigd om meer te snoepen en ongezond te eten. Het zou hetzelfde zijn als de overheid wapens en explosieven zou geven aan terreurgroepen en belastingvermindering zou geven om nog meer mensen te doden. Vanwaar de onevenwichtige angst? De ene zaait angst, de andere zaait een goed gevoel, body positivity en onaangename bijwerkingen. Raar toch: de doodsaantallen door diabetes en gerelateerde aandoeningen zijn enorm, en toch worden de b...