Sweet.

 Van IS naar insuline en suikers.

Meer mensen sterven door diabetes dan door terrorisme, veel meer, feit. En toch hebben wij meer angst voor terroristen dan voor suiker.

Het enige verschil is dat terroristen ervoor zorgen dat er  plots een einde komt aan jouw leven en suiker zorgt voor een langzame maar even zekere dood en een iets zwaardere doodskist. Er zouden veiligheidsagenten moeten waken aan de ingang van elke bakkerij of snoepwinkel als je de cijfers naast elkaar zet. En toch worden we zelfs via allerlei reclamefilmpjes en advertenties aangemoedigd om meer te snoepen en ongezond te eten. Het zou hetzelfde zijn als de overheid wapens en explosieven zou geven aan terreurgroepen en belastingvermindering zou geven om nog meer mensen te doden.

Vanwaar de onevenwichtige angst? De ene zaait angst, de andere zaait een goed gevoel, body positivity en onaangename bijwerkingen. Raar toch: de doodsaantallen door diabetes en gerelateerde aandoeningen zijn enorm, en toch worden de boosdoeners beloond. Terreurgroepen kunnen enkel met jaloerse ogen kijken naar de duizenden doden via suikerdealers.

Nog iets: onze auto… In Europa zijn er ongeveer 80.000 verkeersdoden per jaar. Beeld je in dat een aanslag 80.000 mensen doodt. En toch krijgen autoproducten ‘primetime’-tv-spots om hun ‘killers’ te promoten. Wij zijn verslaafd aan onze auto’s. Autoverkopers heten niet voor niets ‘dealers’. En toch weer meer angst voor drugsdoden dan voor verkeersslachtoffers (die moeten maar tevreden zijn met bloemen rond een boom ergens). ‘Maar’, zeggen ze, ‘je kiest zelf om drugs te gebruiken: eigen schuld dikke bult’, zoals je zelf kiest om in het roulette spel van het verkeer te stappen, toch?

Waarom zeg ik dit allemaal ? Omdat we in een klimaat van bijna permanente angst leven,  is veel ervan opgelegde angst. We worden bang gemaakt voor bepaalde dingen, maar niet voor de dingen die winst opleveren voor de overheid of een handjevol superrijken. De collectieve angst levert op zich ook weer winst op. Camera’s aan onze woningen bijvoorbeeld, terwijl de grootste dader in de keukenkast zit. Bewakingsagenten, veiligheidscontroles, haat jegens vermeende slechterikken (bv. iemand met een andere huidskleur). Enorme budgetten voor preventie, (toe te juichen), maar waarom dan niet ook enorme budgetten om de ‘stille killers’ aan te pakken?

Wat wil ik hiermee bereiken? Niets, natuurlijk. Oude mopperaars zoals ik veranderen de wereld niet. Hooguit een beetje jeuk veroorzaken. Iedereen loopt rond met zijn eigen angsten, burn-outs, trauma’s, stress. Maar eigenlijk valt het allemaal best mee. We hoeven niet zo bang te zijn. Het leven is nu eenmaal gevaarlijk, daar kan geen camera of verzekering tegenop. En eerlijk, die lekkere koffiekoek bij het ontbijt is waarschijnlijk gevaarlijker dan je buurman. Dus ja, als je het zo bekijkt, valt het allemaal wel mee.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de mensen die sterven door vuile lucht, gif in de bodem, of het afval van chemische bedrijven. Maar goed, daar is geen reclame voor.

De economie is eigenlijk gewoon een sluipmoordenaar in maatpak. Winst boven alles, mensenlevens zijn bijzaak. Als ik gif in het eten van mensen zou stoppen, zat ik (hopelijk) in de gevangenis. Maar als je een voedselproducent bent, krijg je misschien een bonus.

Wat is het verschil tussen terroristen, drugsdealers, moordenaars en de economie? De verpakking. Doden mag, zolang het maar gebeurt met een glimlach en een kleurrijke advertentie erbij.